Over mij

In 2011 begon ik vol verwachting aan de opleiding tot haptotherapeut. Vol verwachting, want deze studie zou me tools geven om de klachten en problemen van mensen die ik als fysiotherapeut zag nog beter op te kunnen lossen. Hoe weinig ik wist van haptonomie bewijst wel dat ik niet alleen vól verwachting maar ook ín verwachting aan die studie begon. Het werd alles behalve een walk in the park.

Want daar zat precies mijn denkfout. Als fysiotherapeut was ik opgeleid om te repareren: klacht erin, oplossing eruit. Ik was er goed in en het gaf me het gevoel dat ik ertoe deed. Maar er kwamen mensen bij me die geen kapotte knie hadden, maar een leven dat te strak zat. Daar hielp mijn reparatiereflex niet.

De kanteling zat hem hierin: van oplossen naar faciliteren. Niet ik bedenk wat er moet gebeuren maar jij voelt wat er te voelen is en ik zorg dat dat kan. Dat is oneindig veel minder heldhaftig en oneindig veel effectiever.

Door mijn eigen geworstel met oud zeer, nieuwe inzichten, oude patronen en nieuwe gewoontes weet ik dat niets voor niks komt. Uitproberen, kauwen, doorvoelen, worstelen en ontwikkelen. Het is geen quick fix, het is een proces, een slow proces.

Ik vind het iedere keer weer bijzonder om een stukje met iemand mee te lopen. Praktisch, concreet, confronterend en met een tikkeltje humor.